ЗРАЧЕЊЕ

ИСТОРИСКИ ОСВРТ

 

Зрачењето отсекогаш постоело и ќе постои, само прашањето е кое и колку, присутно или не, константно или променливо, природно или техничко и ред други прашања. Опасноста од зрачењето на Земјата постоела уште од зачетокот на живиот свет, вклучувајќи го и човекот. Некои опасности тој не бил во можност да ги решава и да ги предвидува, како на пример: разните земјотреси, магнетни инверзии, сончеви бури и други глобални екокатастрофи. Но, во други случаи пресудно за неговиот опстанок било препознавањето на опасностите што го демнееле, а кои можел да ги избегне доколку истите благовремено ги откриел. Една од тие биле и електромагнетните зрачења за чие постоење и штетност човекот станал свесен уште од многу поодамна. Со милениуми човечките грешки и незнаење предизвикувале последици по неговото здравје и живот. Поучени од животното искуство, природниот инстинкт како и од трагедиите што им се случувале, луѓето сé повеќе осознавале за присуството на невидливиот сериозен убиец - зрачењето. Почнале да се занимаваат со избирање на здрави локации за живеење. Во прво време од страна на античките народи биле користени инстинктот и сензибилитетот на животните. За таа цел луѓето следеле каде стадата овци или коњи најчесто се задржувале и преноќувале-спиеле. Таа локација ја избирале за изградба на населби. Исто така, на претходно избраната локација чувале стада овци, кои по една година ги колеле. Во зависност од здравствената состојба на овците, чија утроба била мошне студиозно набљудувана, било решавано дали на таа локација може да се подигне населба за живеење или не. Старите Римјани верувале дека секоја локација си има свој дух (spiritus loci). Тие сознале дека има локации каде што луѓето почесто се разболувале и умирале и локации каде што луѓето со добро здравје доживувале длабока старост. Верувале дека локацијата со “својот добар дух” може да дава здравје, живот и среќа, односно може да ги одзема доколку биде со лош дух (во зона на зрачење). Старите фараони и други свештеници умееле да го детектираат присуството на зрачење. Тоа го потврдуваат и пронајдените експонати за детекција во пирамидите и старите гробници со кои се служеле во тоа време.

Пронајдени се три радиестезиски нишала:

- “Изис”, кој своето име го добил по античката божица на плодната земја Изида;

- “Озирис”, кој своето име го добил по истоимениот бог на сонцето и плодноста, заштитник на Египет и Нил и маж на божицата Изида;

- “Карнак”, кој го носи името на стариот египетски град Карнак.

Овие експонати потврдуваат дека старите народи имале начин на кој ги детектирале зрачењата. Тоа го потврдуваат и пронајдените записи што датираат уште од 2590 г. п.н.е. (сл. 01)

 



Слика 1. Слика која датира од 2590 п.н.е. на која се
гледа начинот на примена на радиестезија.
Со примена на чатали вршеле детекција на наоѓалишта
од  руди и минерали и др.

 

Сето тоа укажува дека старите народи знаеле за присуството на зрачења и успешно се спротивставувале со најсигурната метода - избор на здрави локации за живеење. Оваа метода на детекција се вика радиестезија, самите помагала радиестезиски помагала, а луѓето што ја вршат оваа работа се нарекуваат радиестезисти. Самото име радиестезија е добиено од латинскиот збор radiare-зрачење и античкиот збор aisthanomai-чувствувам, што значи дека детекцијата со помош на радиестезиските помагала се врши преку човечкиот организам, односно човековото електромагнетно поле, познато како аура. “Сончев зрак” има изведено повеќе научни проекти за оваа проблематика, од кои еден дел можат да се видат во Истражување. Еден од тие проекти беше детекција на електромагнетно поле во стари урбани населби и на локации каде што биле стари цркви и манастири. Проектот го водеше д-р Стојан Велкоски-геопатолог. Еден дел од нив можат да се видат во Истражување.

Денес човештвото го напаѓа уште еден мошне силен извор на зрачење, а тоа е техничкиот извор. Овој вид на извор станува се поприсутен во животната околина, како нов вид на агресор, кој го има наметнато самиот човек, а без кој сега тешко може да се опстане. Во одредени ситуации не се може ниту без него ниту со него. Такви ситуации за жал често постојат каде што во интерес на профитот се градат далекопроводи и сл. до објекти за живеење. Повеќе за тоа во Видови.

 

ELEKTROMAGNETNI BRANOVI

Кратко запознавање/потсетување

 

Теоријата за електромагнетното поле, на која се базира теоријата за електромагнетните бранови, ја создал англискиот физичар-научник Џемс Кларк Максвел во втората половина на XIX век. Својата теорија ја засновал врз основа на следните две поставки (подоцна познати како Максвелови закони):


1. Секоја промена на јачината на магнетното поле ΔH доведува кон создавање на променливо вително електрично поле Е во околниот простор (сл. 2 а), со затворени силови линии, за разлика од електростатското поле чии силови линии секогаш се отворени, односно имаат почеток и крај.

2. Секоја промена на јачината на електричното поле Δ Е доведува кон создавање во околниот простор на променливо вително магнетно поле H (сл. 2 б).

Слика 2. (Петровски; Темелковски 1991)


Процесот на меѓусебното предизвикување на електричното и магнетното поле, односно едновременото создавање на електромагнетното поле во просторот е шематски претставено на сл. 3.


Slika 3. (Петровски; Темелковски 1991)


 


Променливото електрично поле со јачина Е предизвикува создавање на магнетно поле со јачина H. Ова магнетно поле условува создавање на електрично поле со јачина Е1, а тоа пак, магнетно поле H1, и т.н.

На сл. 4. е претставен електромагнетен бран кој се простира по должината на некој правец, на пример, правецот s. Векторите на електричното и магнетното поле Е и H, се нормални еден на друг, но нормални се и во правецот на простирање на бранот s. Овие вектори осцилираат во фаза, бидејќи едновремено ги достигнуваат своите максимални и нулти вредности. Со оглед на тоа дека осцилирањето на векторите Е и H се врши во насоки нормални на насоката на простирање на бранот, електромагнетните бранови се трансверзални. Тие се карактеризираат со истите параметри како и механичките.

Слика 4. Простирање на електромагнетен бран по должина во некој правец
(Петровски; Темелковски 1991)

 

 

Не впуштајќи се во објаснувањето, кое би зафатило поголем простор, на сл. 5. а, б, в и г, на која изолирано и постапно е прикажано формирањето, откинувањето и ширењето на електричните силови линии од еден електричен дипол, а на сл. 6. а ,б, в и г, аналогно на магнетните силови линии.


Слика 5.  Откинување и ширење на

електричните силови линии од еден (Петровски; Темелковски 1991)


Слика 6. Магнетни силови линии електричен дипол (Петровски; Темелковски 1991)

 

Се гледа дека на секој полупериод (Т/2), се променува нивната насока. Ако истовремено ги прикажеме и 
електричните и магнетните силови линии, во нивните меѓусебно нормални рамнини, ќе добиеме претстава како
на сл.7.   Со  D e означен електричниот дипол кој истовремено ги зрачи (емитира) електричните и магнетни
силови линии, односно електромагнетните бранови. На сликата е претставена само нивната една половина.

 

Слика 7. Електрични и магнетни силови линии и метален лист свиткан во параболична форма кое претставува сверно огледало

(Петровски; Темелковски (Петровски; Темелковски 1991)

Со оглед дека Херцовите експерименти заземаат многу важно место во потврдувањето на теоријата на електромагнетните бранови ќе опишеме еден експеримент кој го демонстрира насочувањето и одбивањето на електромагнетните бранови.

Метален лист се свиткува во параболична форма, како на сл. 7 а. Тој се однесува слично како сферното огледало во оптиката. Ако електричниот дипол (емитер Ем) се постави во фокусот на ова метално параболично “огледало” О1 ќе се добие насочен рамен електромагнетен бран. Во фокусната линија на огледалото се поставува друго такво параболично огледало О2, а во неговиот фокус се става резонаторот Ре (сл. 7 б). Насочените електромагнетни бранови од О1 кон О2 се рефлектираат и се сечат во фокусот на О2, каде резонаторот Rе ги прима. Со вакви параболични огледала, кои играат улога на рефлектори на електромагнетните бранови, Херц успеал да докаже многу својства на истите.

Така на пример, од емитерот Em на параболичното огледало O1, електромагнетните бранови се насочуваат кон рамната метална плоча P под агол α. На местото каде што се очекуваат одбиените бранови се поставува друго метално параболично огледало O2, а во неговиот фокус се поставува резонаторот Re (сл. 8). Кога резонаторот го нагодиме најдобро да работи, го читаме аголот на одбивање β. Се уверуваме дека α=β т.е. дека наполно важи законот за одбивање. На овој принцип се засновува демонстрирањето и на другите својства.

Слика 8. Одвивање и пренасочување на електромагнетни бранови со метални параболични огледала (Петровски; Темелковски 1991)

Електромагнетните бранови имаат широка примена во науката и техниката. Благодарение на овие бранови, се остварува радио и телевизиската врска. Во поново време развиени се сосема нови области во техниката за дирижирање на разни објекти на копното, морето и воздухот, што достигнува непредвидени размери. Примената на електромагнетните бранови е толку разновидна што овде е невозможно дури да се набројуваат сите области во кои тие се користат.

Во 1890 год. рускиот физичар Лебедев експериментално го потврдил фактот дека со простирање на електромагнетните бранови се пренесува енергијата од осцилаторот, т.е електромагнетните бранови се носители на електромагнетна енергија.

На тој начин, процесот на меѓусебното претворање на променливото електрично поле во променливо магнетно поле и обратно, се пренесува во околниот простор на се поголеми растојанија. Во секоја точка на просторот електричното и магнетното поле се менуваат периодично. Според тоа, процесот на простирање на електромагнетното поле кое периодично се менува е наречен електромагнетен бран.

Токму тоа, знаејќи го фактот за нивното постоење и влијание на клеточно ниво, ние сме во можност да ги мериме, а потоа и да се заштитуваме со соодветни научнотехнички сретства.

П.С. ( Во горниот текст електричното и магнетното поле се векторски величини, поради технички недостаток дадени се без ознака за вектор).

 

Детекција од техничките извори на зрачења

Денес кога физиката точно ги има определено видот и интензитетот на зрачењата, традиционалните методи и помагала не можат да се произнесат, особено за техничките извори на зрачења. Тие се уште се користат за дел од природните извори на зрачења само од добро специјализирани лица зад кои стои или д-р по геопатологија или научна институција по геобиологија-геопатологија. Денешните гепатолошки истражувања од технички аспект, покрај традиционалните методи истовремено треба да користат и современи мерни инструменти (сл. 9).

Слика 9. Современа мерна апаратура за детекција на техничките електромагнетни зрачења


Ваквиот пристап кон зрачењата претставува валидна работа, која со право се сврстува во научно-истражувачката дејност. Поопширни информации за зрачења може да се видат и од следнава страна: http://www.epa.gov

 

Значењето на гео-електромагнетното поле и јоносферата

Благодарение на геомагнетното поле, земјата е опколена со јоносфера. Јоносферата е слој од разретчени јонизирани гасови со висока концентрација на јони и слободни електрони, кои се сретнуваат во височина од 50-70 km до 400-450 km од Земјината атмосфера. Јоносферата ги впива ултравиолетовите и рендгенските зрачења од Сонцето и од другите извори на зрачења во космосот. Без јоносферата и озонскиот слој, убиствените космички зрачења би уништиле сé што е живо на земјата. Земјиното магнетно поле или геомагнетното поле е мошне слабо и неговата релативна вредност изнесува Е=130 V/m за електрично поле и Н=40 A/m за магнетното поле. Неговата улога за целокупниот жив свет е мошне значајна. Геомагнетното поле се простира околу Земјата на висина од десетина илјади километри. Во последните десетина години беше докажано дека магнетното поле е во постојана промена и тоа од периодичен карактер. Со испитувањата се докажува дека северниот и јужниот магнетен пол се менувале, односно стрелката на компасот наместо на север покажала на југ. Таа промена се вика инверзија. Се претпоставува дека во последните 10 милиони години се случиле девет инверзии, од кои последната била пред 600-700 илјади години. По инверзијата магнетното поле се намалува околу три пати, но се претпоставува дека може да биде и поголемо.

 

Можни последици од промена на геомагнетното поле

Во случај на трикратното намалување на магнетното поле, се претпоставува дека космичките извори на зрачење би биле мошне поубиствени. Меѓу другото, во тој случај би се нарушил нормалниот биолошки развој, а со тоа би се довел во прашање опстанокот на целокупниот жив свет на планетата Земја.

Како последици од инверзијата што настанала на геомагнетното поле, настапил масовен помор на најголемиот претставник на животинскиот свет во тогашно време-диносаурусот. Во тоа време исчезнал и друг жив и растителен свет, а се претпоставува дека причините за тоа биле засиленото сончево и космичко зрачење за повеќе од сто пати од нормалното, после кое настанал и ледениот период.

Во Русија, на полуостровот Камчатка има истоимена река во чија долина е пронајдена огромна гробница со повеќе стотици мамути високи околу 5 m. Имено во ледениот период создавањето на дебели мразеви ги натерало северните слонови да се збијат во потрагата по храна и топлина во пониските места и да си го дочекаат својот заеднички крај. Тоа укажува на повеќе фактори што дејствувале на Земјата. На пр.: зрачења, ледени периоди, промена на составот на атмосферата и др. Сето тоа придонело за масовно изумирање на одделни видови животински и растителен свет милиони години пред нас.

Човештвото претставува дел од природата, неговиот живот зависи од функционирањата на природните системи. Според повеќето истражувања направени од страна на д-р Стојан Велкоски од “Сончев зрак” од Скопје резултатите покажаа дека, нарушеното геоелектромагнетно поле има мошне штетно влијание врз целокупниот жив свет вклучувајќи го и човекот.

Заклучок

Од горе наведеното може да се заклучи дека зрачењето е скоро секаде околу нас, само за правилно и здраво живеење неопходна е правилна едукација, информираност и заштита од истите.

Детекцијата на зрачењата треба да се врши со соодветни инструменти за таа намена и од стручни лица, пред се во соработка со соодветно стручно лице. Заштитата, исто така, треба да биде достапна за мерната техничка перцепција, а самите заштитни сретства да бидат технички и клинички атестирани.